Praca i obowiązki euro-pracownika

Prawa i obowiązki euro-pracownika Zanim zaczniesz poszukiwać pracy w Unii Europejskiej zapoznaj się z przepisami, które Cię obowiązują oraz z prawami, które Ci przysługują....
Pracownicy polscy podejmujący zatrudnienie za granicą w ramach umów międzynarodowych traktowani są na równi z pracownikami miejscowymi w zakresie warunków pracy, wynagradzania, bezpieczeństwa pracy, ochrony praw pracowniczych. Jeżeli to zatrudnienie ma miejsce w kraju, z którym Polska zawarła umowę o zabezpieczeniu społecznym, wówczas okres tego zatrudnienia uwzględnia się do ustalania prawa do polskich świadczeń emerytalno-rentowych. Dochody uzyskane podczas pracy za granicą mogą być transferowane do kraju zamieszkania danego pracownika w kwocie zgodnej z prawem państwa członkowskiego UE, na terenie którego dany pracownik podejmował zatrudnienie.
Wyjazdy do krajów, z którymi Polska podpisała umowy dwustronne, realizowane są w dwóch formach:
W ramach ofert imiennych - na imienne wskazanie polskiego obywatela przez przyszłego pracodawcę - dotyczy to sytuacji, w której pracodawca zagraniczny zgłasza imiennie do pracy konkretnego kandydata, takiego, którego najczęściej zatrudniał już w latach poprzednich, * W ramach ofert otwartych (anonimowych) - ma to miejsce w przypadku, gdy pracodawca zagraniczny nie ma odpowiedniego kandydata do pracy z Polski i oczekuje jego wskazania przez polski urząd pracy.

Oferty imienne - przyszły pracodawca występuje za granicą z wnioskiem do właściwego urzędu pracy o zatrudnienie konkretnego pracownika polskiego. Po wydaniu decyzji pozytywnej przez kompetentny urząd danego kraju, dokumenty o zatrudnieniu (umowa o pracę) przekazywane są do Ministerstwa Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej (do niedawna był to Departament Migracji Zarobkowej Krajowego Urzędu Pracy w Warszawie), które koordynuje zatrudnianie obywateli polskich za granicą, a następnie do właściwego dla miejsca zamieszkania Wojewódzkiego Urzędu Pracy, który przekazuje umowę zainteresowanemu. Wówczas należy udać się z otrzymaną umową do właściwego dla miejsca zamieszkania urzędu konsularnego danego państwa, aby uzyskać wizę z prawem do pracy.

Oferty bezimienne - przekazywane są przez kraj, który jest stroną umowy ofert bezimiennych, do dyspozycji Wojewódzkich Urzędów Pracy. Oferty przeznaczone są dla zarejestrowanych
w danym województwie bezrobotnych.
Podstawowym prawem obowiązującym we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej jest zasada wolnego przepływu osób. Zasada ta oznacza, iż każdy obywatel kraju, który należy do Unii Europejskiej, ma pełną swobodę wyboru państwa wykonywania pracy. Swobodny przepływ osób (pracowników) oznacza prawo każdego obywatela
Unii. Europejskiej do:

* pobytu i wykonywania pracy w dowolnie wybranym państwie członkowskim,
* korzystania z wszelkiej pomocy urzędów pracy (np. w zakresie pośrednictwa pracy, poradnictwa i doradztwa zawodowego oraz pomocy w zakresie szkolenia i przekwalifikowania zawodowego, a także z innych form aktywizacji zawodowej).
Prawo swobody przepływu osób jest prawem szeroko stosowanym.
Prawo swobody przepływu przysługuje także osobom wykonującym pracę na własny rachunek i świadczącym usługi. Wszystkie osoby, które skorzystały z tego prawa, otrzymują "automatycznie" prawo pobytu w wybranym kraju. Prawo to jest potwierdzane "Zezwoleniem na Pobyt Stały Obywatela Państwa Członkowskiego" lub "Zezwoleniem na Pobyt Czasowy" przyznawanym na podstawie dokumentu, który był podstawą wjazdu na terytorium danego państwa (np. paszportu).
Bezrobotny Polak będzie miał prawo wyjechać do innego państwa Unii Europejskiej i poszukiwać tam pracy. Jego zasiłek dla bezrobotnych może być transferowany do innego państwa przez okres nie przekraczający 3 miesięcy. Wcześniej jednak będzie trzeba spełnić kilka warunków: być bezrobotnym minimum 4 tygodnie przed wyjazdem, powiadomić polski urząd pracy o takich planach odpowiednio wcześniej, podać miejsce planowanego poszukiwania pracy, a po przyjeździe do danego kraju od razu zgłosić się do urzędu pracy i pozostawać w jego dyspozycji przez cały czas pobytu w tym państwie. "Polski" zasiłek dla bezrobotnych będzie wypłacany, po przeliczeniu, w walucie danego państwa przez ten urząd.

W Unii Europejskiej obowiązuje zasada koordynacji świadczeń systemów zabezpieczenia społecznego. Oznacza to, że każdy kraj członkowski stosuje własne (wewnętrzne) przepisy dotyczące świadczeń społecznych, a prawo wspólnotowe określiło przepisy umożliwiające bezkolizyjne stosowanie (koordynację) zasad krajowych. Świadczenia z tytułu bezrobocia podlegają koordynacji na poziomie wspólnotowym. Obywatel państwa członkowskiego nabywa prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie przepisów wewnętrznych danego państwa, po spełnieniu określonych w nim warunków. Najczęściej stosowanym warunkiem jest wymóg spełnienia okresów zatrudnienia lub ubezpieczenia w danym państwie. Polak nabędzie więc prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie innych przepisów niż polskie, jeżeli będzie pracować w innym państwie Unii Europejskiej i tam utraci pracę. Zasiłek dla bezrobotnych będzie przyznany zgodnie z przepisami ostatniego miejsca wykonywania pracy, lecz do obliczenia jego wymiaru (wysokości) będą brane pod uwagę także okresy zatrudnienia lub ubezpieczenia w innych państwach Unii - na tym polega koordynacja systemów.